Program wyborczy Prof. dr hab. Wiesława Bielawskiego

kandydata na rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie w kadencji 2016-2020

 

Szanowni Państwo!

Panie i Panowie Elektorzy!

Pracownicy, Doktoranci i Studenci

Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

       Zwracając się do całej społeczności akademickiej chciałbym szczególnie serdecznie podziękować wszystkim Elektorom, którzy zgłosili moją kandydaturę na rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, obdarzając mnie dużym zaufaniem i jednocześnie zauważając moją dotychczasową pracę na rzecz uczelni. Jest to dla mnie wielkie wyróżnienie i zaszczyt.

       Podziękowania kieruję także do obecnego Rektora prof. dr hab. Alojzego Szymańskiego za zaproszenie mnie do Kolegium Rektorskiego w dwóch ostatnich kadencjach. To z jego wskazania 8 lat temu społeczność akademicka SGGW powierzyła mi po raz pierwszy, a cztery lata później po raz drugi funkcję prorektora d/s rozwoju. Był to okres niełatwy, obfitujący w wiele wyzwań, trudnych decyzji, zmieniających się zewnętrznych uwarunkowań. Jednak dzięki dobrej współpracy, wzajemnemu zrozumieniu i wsparciu całej społeczności Szkoły możliwy był dalszy rozwój Uczelni. Był to też okres lepszego poznania siebie, własnych możliwości, zdobywania doświadczenia. Pełniąc tę funkcję dobrze poznałem mechanizmy funkcjonowania tak dużej uczelni, różne uwarunkowania i zależności. Dlatego dzisiaj potrafię lepiej docenić ogromną rolę, jaką w historii Uczelni odegrali rektorzy kilku poprzednich kadencji: profesorowie J. Górecki, W. Kluciński, T. Borecki. Dzięki ich mądrym decyzjom i determinacji powstał nowoczesny kampus, integrujący w jednym miejscu wszystkich pracowników i studentów. Kampus, jedyny taki w Warszawie, który podziwiają i o którym marzą inne polskie i zagraniczne uczelnie. Jestem pełen szacunku i uznania dla ich wkładu w rozwój uczelni.

Kim jestem

     Urodziłem się 23 grudnia 1950 roku w woj. podlaskim. W 1974 roku ukończyłem studia na Wydziale Rolniczym SGGW. Pracę magisterską wykonałem w Katedrze Chemii Rolnej pod kierunkiem prof. dr hab. St. Mercika. Bezpośrednio po studiach zostałem zatrudniony na stanowisku asystenta w Katedrze Biochemii, gdzie pracuję do chwili obecnej. Stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskałem w 1982 roku na podstawie pracy, zatytułowanej „Drogi asymilacji NH4+ prowadzące do powstania aminokwasów u siewek żyta”, obronionej przed Radą Naukową Instytutu Biologii Roślin SGGW. W 1992 roku uzyskałem stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie agronomii – biochemii roślin na podstawie dorobku naukowego i rozprawy „Izoenzymy syntetazy glutaminowej z siewek pszenżyta na przykładzie odmiany Malno”. Trzy lata po uzyskaniu stopnia dr hab. zostałem zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego SGGW. Tytuł profesora nauk rolniczych otrzymałem w 2002 roku, a stanowisko profesora zwyczajnego w roku 2008.

Moje zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół następujących obszarów tematycznych:

  • asymilacja azotu nieorganicznego u roślin zbożowych, ze szczególnym uwzględnieniem właściwości molekularnych enzymów odpowiedzialnych za ten proces;
  • metabolizm 2-oksokwasów i aminokwasów w warunkach stymulujących i hamujących fotooddychanie;
  • funkcje fizjologiczne glutationu oraz właściwości biochemiczne i regulacja aktywności reduktazy glutationowej;
  • mechanizmy biochemiczne warunkujące odporność zbóż na przedżniwne porastanie;
  • enzymy proteolityczne w organach generatywnych i wegetatywnych zbóż oraz w komórkach bakterii glebowych z rodzaju Pseudomonas;
  • fitocystatyny – inhibitory endopeptydaz cysteinowych, ich synteza oraz właściwości molekularne;

      Większość badań naukowych prowadziłem w ramach grantów własnych, promotorskich, zamawianych i unijnych. Byłem kierownikiem lub głównym wykonawcą 15 projektów naukowo-badawczych, w tym 11 finansowanych przez KBN, NCN, MNiSW. Uzyskane wyniki publikowałem w wielu renomowanych czasopismach, indeksowanych przez JCR ( z tzw. Listy Filadelfijskiej), jak Phytochemistry, Planta, Plant Physiology and Biochemistry, Journal of Plant Physiology, Amino Acids, Antonie Van Leeuwenhoek International Journal of General and Molecular Microbiology, Plant Growth Regulation, Plant Molecular Biology Reporter, Biochemical and Biophysical Research Communications, Cereal Chemistry, Folia Microbiologica, Journal of Basic Microbiology, Biologia Plantarum, Acta Pysiologiae Plantarum, Acta Biochimica Et Biophysica Sinica, Israeli Journal of Aquaculture-Bamidgeh i inn. Zamieszczone tam prace spotkały się  z dużym zainteresowaniem, o czym świadczą liczne cytowania w publikacjach eksperymentalnych, przeglądowych, a nawet w opracowaniach książkowych (Plant Biochemistry 1997, USA).  Mój dorobek naukowy obejmuje 113 prac, w tym 59 opublikowany w czasopismach z IF. Wykonałem recenzje kilkunastu grantów KBN, ponad 150 recenzji publikacji naukowych oraz kilku dydaktycznych projektów unijnych. Opracowałem też 15 recenzji prac doktorskich i habilitacyjnych, 3 recenzje dorobku naukowego i dydaktycznego w postępowaniu o nadanie tytułu, 10 recenzji dorobku na stanowisko profesora zwyczajnego i nadzwyczajnego. Wspomniane recenzje wykonywałem na zlecenie Rad Wydziałów: Biologii Uniwersytetu Wrocławskiego, Biologii Uniwersytetu A. Mickiewicza w Poznaniu, Biologii i Nauk o Ziemi UMCS w Lublinie oraz Rolnictwa i Biologii SGGW. Ponadto jestem promotorem 10 zakończonych przewodów doktorskich, w tym 8 obronionych z wyróżnieniem. Kolejne 2 przewody doktorskie są w trakcie realizacji.

      Za jedno z moich podstawowych zadań jako pracownika wyższej uczelni uważam udział w procesie dydaktycznym i to zarówno w kształceniu studentów, doktorantów jak i nauczycieli szkół średnich w ramach studiów podyplomowych. Kierując przez 15 lat Katedrą Biochemii opracowywałem z całym zespołem dydaktycznym nowe programy wykładów i ćwiczeń dla studentów kilkunastu kierunków studiów. Realizowane programy zajęć znacznie różniły się od siebie zarówno pod względem treści, formy jak i zakresu wykładanego przedmiotu. Od 1992 roku prowadziłem wykłady z: biochemii roślin, biochemii zwierząt, biochemii żywności, enzymologii, przemian związków azotowych w glebie i roślinie. Wszystkie prowadzone przeze mnie wykłady cieszyły się dużym zainteresowaniem słuchaczy, gdyż frekwencja na nich nigdy nie była niższa niż 60% ogółu studentów. W anonimowych ankietach prowadzonych wśród studentów wielokrotnie wskazywany byłem jako najlepszy lub jeden z najlepszych  wykładowców. W 2003 roku zostałem wyróżniony Nagrodą Edukacyjną Prezydenta m.st. Warszawy w kategorii „Najlepszy nauczyciel akademicki”. Jestem współautorem lub współredaktorem 5 skryptów dydaktycznych. W celu podwyższenia kwalifikacji naukowych i dydaktycznych odbyłem krajowe i zagraniczne staże naukowe m.in. roczny staż na Wydziale Biologii Uniwersytetu Carleton w Ottawie, 3 miesięczny w Instytucie Biochemii Akademii Nauk w Moskwie, kilkutygodniowy w Federalnym Centrum Badań nad Zbożami i Ziemniakami w Detmolt (Niemcy) oraz 8 miesięczny w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie koło Błonia. Pracę dydaktyczną i naukową zawsze potrafiłem łączyć z działalnością organizacyjną na rzecz macierzystego Wydziału, Szkoły, środowiska akademickiego, czy społeczności lokalnej i krajowej.

      Pełniąc w latach 2008-2016 funkcję prorektora d.s.  rozwoju byłem i  jestem odpowiedzialny za: gospodarkę finansową, inwestycje i remonty, obrót nieruchomościami, gospodarkę mieszkaniową, informatyzację, fundusze strukturalne UE (2008-2013), służbę zdrowia, współpracę ze związkami zawodowymi oraz za przygotowania do obchodów jubileuszu 200-lecia kształcenia rolniczego na ziemiach Polski. Pełniłem też funkcję prodziekana Wydziału Rolnictwa i Biologii d.s. nauki (2002-2005), i d.s. dydaktyki (1999-2003), kierownika Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego w Leśnej Podlaskiej (2000-2002), Kierownika Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego w Łowiczu (1999-2002), kierownika Katedry Biochemii (1994-2008), kierownika stacjonarnych studiów doktoranckich (2005-2009), członka Senatu  SGGW i przewodniczącego kilku komisji senackich i rektorskich (2005-2016), rzecznika dyscyplinarnego przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2002-2005), członka Komitetu Przedsiębiorczości Akademickiej Polskiej Izby Gospodarczej Zaawansowanych Technologii (od 2013), członka Komitetu Monitorującego Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, członka Rady Programowej czasopisma „Acta Physiologiae Plantarum” (2004-2008), przewodniczącego Rektorskiej Komisji Programowej d.s. kierunku Biologia (1999-2003), członka kilku towarzystw naukowych.

Dlaczego kandyduję?

     Pełniąc funkcję prorektora d.s. rozwoju, w tym przez ostatnie 4 lata funkcję I-zastępcy Rektora konsekwentnie realizowałem wizję rozwoju uczelni zawartą w przyjętej przez Senat strategii SGGW. W swojej pracy zawsze kierowałem się interesem uczelni, profesjonalizmem i uczciwym działaniem, które to wartości cenię najbardziej i będę im wierny jeśli społeczność akademicka powierzy mi pełnienie zaszczytnej funkcji rektora SGGW.

Decyzję o kandydowaniu podjąłem gdyż:

  • mam duże doświadczenie i wiedzę nt. uczelni. Znam jej mocne i słabsze strony oraz stojące przed nią szanse i zagrożenia wewnętrzne i zewnętrzne;
  • mam wizję dalszego rozwoju SGGW;
  • potrafię skutecznie zarządzać finansami Szkoły i przewidywać skutki podjętych decyzji;
  • dobrze poznałem zasady funkcjonowania uczelni w warunkach gospodarki rynkowej;
  • chciałbym kontynuować wiele spraw rozpoczętych w bieżącej kadencji;
  • potrafię pracować w dużych zespołach ludzkich doceniając odmienność zdań i opinii współpracowników;
  • potrafię z dużą determinacją bronić interesów uczelni i jej pracowników, co w przeszłości wielokrotnie miało miejsce i przynosiło wymierne korzyści;
  • jestem konsekwentny i przewidywalny we wszystkich działaniach;
  • jestem przekonany, że profesjonalizm i innowacyjność będą podstawą dalszego rozwoju Uczelni;

Uczelnia dzisiaj

     Tworząc nową rzeczywistość trzeba pamiętać o teraźniejszości i przeszłości. Dzisiejsza SGGW, która wyrosła na myśli naukowej powstałego 200 lat temu Instytutu Agronomicznego w Marymoncie to efekt pracy, mądrości oraz zapału wielu pokoleń pracowników, studentów i ponad 120 tysięcy absolwentów. To doskonale wyposażony, dynamicznie rozwijający się ośrodek naukowo badawczy o uznanej pozycji w kraju i za granicą, zatrudniający 1300 nauczycieli akademickich, w tym 350 profesorów i dr habilitowanych. Obecnie w SGGW studiuje 25 tysięcy studentów na 37 kierunkach studiów i 180 specjalnościach ściśle związanych z naukami przyrodniczymi, weterynaryjnymi, technicznymi, ekonomicznymi i społecznymi. Jesteśmy dumni, że pomimo pogłębiającego się niżu demograficznego, poziom zainteresowania absolwentów szkół średnich studiami w SGGW jest nadal wysoki. Dynamiczny rozwój infrastruktury badawczej i dydaktycznej w okresie ostatnich kilku lat był możliwy dzięki operatywności i pomysłowości wielu pracowników Szkoły w pozyskiwaniu środków finansowych w ramach projektów strukturalnych UE. Łączne dofinansowanie w perspektywie 2007-2013 wyniosło 225 mln zł. Zakupiona z tych środków nowoczesna aparatura służy zarówno pracownikom naukowym, jak i studentom, oraz umożliwia uzyskiwanie wyników o najwyższym światowym poziomie, publikowanych w czasopismach z IF. Potwierdzeniem wysokiej oceny osiągnięć uczelni są przyznane jej tytuły, wyróżnienia i miejsca w rankingach.

Główne zadania nadchodzących lat

     Możemy być dumni z prestiżu i pozycji osiągniętej przez naszą uczelnię w kraju i za granicą, ale ta duma zobowiązuje do dalszych wysiłków, żeby nie tylko utrwalać  dotychczasowe osiągnięcia, ale tak jak nasi poprzednicy pokonywać coraz wyższe poprzeczki, podążając wraz z rozwijającym się światem. Należy pamiętać, że nadal wiele pozostaje do zrobienia, a zatrzymanie się w rozwoju zawsze skutkuje cofaniem się. Nie można też nie zauważać istnienia wielu zewnętrznych zagrożeń, w tym zwłaszcza:

  • sytuacji demograficznej kraju i możliwego spadku liczby kandydatów na studia;
  • systematycznego braku wzrostu nakładów na edukację i naukę;
  • rosnącej konkurencji ze strony publicznych i niepublicznych uczelni krajowych i zagranicznych;
  • ciągłych zmian legislacyjnych utrudniających zarządzanie uczelnią;
  • braku warunków sprzyjających mobilności kadry;
  • coraz bardziej odczuwalnej kadrowej luki pokoleniowej;

      Wszystkie przedstawione powyżej uwarunkowania zewnętrzne powinny wpłynąć mobilizująco na przyjęcie nowych rozwiązań w zakresie organizacji i zarządzania szkołą oraz realizowania przez nią statutowych zadań – badań naukowych, kształcenia i współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym. Zadania te oraz wynikające z nich priorytety i kierunki działań stanowią drogowskaz dalszego rozwoju Uczelni.

      Szczegółowe działaniach na przyszłość przedstawiam w podziale na 8 obszarów: rozwój kadry, badania naukowe, kształcenie, współpraca z otoczeniem społeczno-gospodarczym, współpraca z zagranicą, zarządzanie uczelnią, inwestycje i samorządność studencka.

Rozwój kadry

      Największą wartością uczelni są ludzie, ich wiedza, pomysłowość i zaangażowanie. Wszystkie grupy pracownicze są ważne, gdyż wnoszą istotny wkład w rozwój potencjału naukowego i dydaktycznego, chociaż szczególne miejsce zajmują  profesorowie i doktorzy habilitowani, bowiem liczba samodzielnych pracowników nauki i ich dorobek mają istotny wpływ na przyznawanie uprawnień do nadawania stopni i tytułów naukowych. Dbałość o awanse i rozwój wszystkich grup pracowniczych oraz prawidłową strukturę zatrudnienia będzie jednym z najważniejszych zadań władz uczelni. Realizację tego celu należy prowadzić poprzez:

  • tworzenie sprzyjających warunków pracy młodym pracownikom  ubiegającym się o stopnie i tytuły naukowe;
  • opracowanie i wdrożenie wydziałowych i ogólnouczelnianych systemów wyłaniania i nagradzania najlepszych naukowców;
  • wprowadzenie grantów rektorskich dla najbardziej aktywnych naukowo pracowników uczelni;
  • uelastycznienie zasad zatrudniania pracowników do realizacji zadań naukowych (etaty naukowo-badawcze, zmniejszenie pensum dla nauczycieli akademickich zaangażowanych bardziej niż przeciętnie w badania naukowe);
  • rozwijanie studiów doktoranckich poprzez wykorzystanie środków z funduszy europejskich oraz środków własnych uczelni;
  • rekrutowanie przyszłych pracowników spośród najzdolniejszych absolwentów studiów doktoranckich;
  • zwiększanie zatrudniania specjalistów z innych krajowych ośrodków naukowych w jednostkach, które poszerzają swój obszar badawczy o nowe dziedziny i dyscypliny nauki oraz ubiegają się o uzyskanie nowych uprawnień akademickich;
  • podnoszenie kwalifikacji kadry naukowo-dydaktycznej poprzez zwiększenie mobilności (staże naukowe w placówkach PAN, instytutach branżowych, innych ośrodkach akademickich w kraju i zagranicą);
  • powiązanie wynagrodzeń pracowników z efektywnością pracy, promowanie postaw otwartych na współpracę, konkurencyjność i mobilność;
  • przestrzeganie etyki akademickiej, poszanowanie wolności badacza, kultury osobistej, zasad współżycia zbiorowego;
  • motywowanie pracowników administracji do podnoszenia kwalifikacji zawodowych i rozwoju;
  • współpracę ze związkami zawodowymi w zakresie spraw dotyczących pracowników;

Podnoszenie poziomu badań naukowych

      Siła i prestiż uczelni wynika dziś bardziej niż kiedykolwiek w przeszłości z jej potencjału badawczego oraz jej osiągnięć, mierzonych liczbą pozyskiwanych grantów krajowych i europejskich, liczbą i jakością opublikowanych prac, patentów, wdrożeń, liczbą cytowań oraz aktywnością i udziałem w międzynarodowych konferencjach naukowych. Wszystkie działania zmierzające do podnoszenia poziomu badań naukowych będą realizowane jednocześnie w trzech obszarach:

  • tworzenie interdyscyplinarnych zespołów, efektywne zagospodarowywanie uzdolnień i predyspozycji ludzkich;
  • rozwijanie infrastruktury naukowo- badawczej;
  • wspieranie  współpracy z krajowymi i międzynarodowymi ośrodkami naukowymi;
  • Konkretne cele jakie przede wszystkim dostrzegam w tym zakresie, to:
  • tworzenie silnych zespołów badawczych zdolnych do pozyskiwania wysokonakładowych grantów;
  • tworzenie kolejnych Centrów Badawczo-Wdrożeniowych  odpowiadających aktualnym potrzebom gospodarki kraju ;
  • motywowanie do  bardziej efektywnego pozyskiwania grantów krajowych i europejskich (NCN, NCBiR, Fundusze Strukturalne, Horyzont 2020);
  • udzielania wsparcia, organizacyjnego, finansowego i formalno-prawnego zespołom aplikującym o granty;
  • tworzenie międzynarodowych konsorcjów badawczych zdolnych do skutecznego pozyskiwania środków z UE na rozwój badań naukowych;
  • utworzenie specjalnego funduszu centralnego na uzupełnienie wkładów własnych przy aplikacji o fundusze strukturalne UE;
  • wspieranie i zachęcanie do zwiększania liczby publikacji z Impact Factor
  • modernizacje Leśnego i Rolniczych Zakładów Doświadczalnych pod kątem ich szerszego wykorzystywania jako bazy do badań o charakterze aplikacyjnym;
  • korzystanie z usług oferowanych przez platformę obsługi nauki Platon: np. korzystanie z systemu video konferencji, powszechnej archiwizacji, naukowej interaktywnej telewizji HD, itp.);
  • zwiększenie udziału jednostek administracji centralnej w aplikacji i realizacji projektów badawczych.

Podnoszenie jakości kształcenia

      Dbałość o najwyższą jakość kształcenia jest jednym z najistotniejszych zadań każdej uczelni. Zadanie to nabiera szczególnego znaczenia w warunkach niżu demograficznego oraz rosnącej konkurencji ze strony innych uczelni, w tym zagranicznych. Dlatego chcąc skutecznie rywalizować na rynku edukacyjnym musimy nie tylko stale unowocześniać i uatrakcyjniać programy nauczania, dostosowując je do potrzeb pracodawców, ale też zapewniać odpowiedni poziom infrastruktury materialnej umożliwiającej zarówno kształcenie na najwyższym poziomie, jak i tworzyć atmosferę i opinię Uczelni przyjaznej studentowi i dającej satysfakcję ze studiowania. Najlepszym bowiem miernikiem jakości kształcenia jest zainteresowanie absolwentów szkół średnich studiami w SGGW oraz atrakcyjność ofert pracy dla jej absolwentów. Nie należy też zapominać o szeroko zakrojonej i dobrze zorganizowanej akcji informacyjnej dla kandydatów. W tym zakresie należy kontynuować i podejmować nowe, wielotorowe działania pozwalające na skuteczne dotarcie do potencjalnych kandydatów z informacją o ciekawej i przekonywującej ofercie dydaktycznej, która pokazałaby szerokie możliwości studiowania w SGGW. Za najważniejsze wyzwania w obszarze kształcenia uznaję:

  • zintensyfikowanie kontaktów SGGW i jej Wydziałów ze szkołami średnimi, aby łatwiej dotrzeć do najzdolniejszych kandydatów na studia;
  • dostosowywanie kierunków studiów oraz programów kształcenia do potrzeb krajowego rynku pracy;
  • tworzenie wspólnych kierunków kształcenia we współpracy z innymi uczelniami tak aby efektywniej wykorzystywać wiedzę kadry nauczającej oraz zwiększyć możliwości pozyskiwania na ten cel funduszy strukturalnych UE;
  • unowocześnianie infrastruktury dydaktycznej poprzez wyposażenie sal dydaktycznych w nowoczesny sprzęt oraz specjalistyczną aparaturę;
  • wprowadzanie nowych technik i metod nauczania, w tym dalsze rozwijanie informatycznej platformy nauczania na odległość z modułami transmisyjnymi sal wykładowych, zabiegowych, laboratoriów, klinik itp.;
  • wzmocnienie praktycznych elementów kształcenia poprzez wsparcie organizacji praktyk i staży zawodowych oraz zwiększenie udziału przedstawicieli gospodarki w procesie dydaktycznym;
  • zachęcanie do szerszego korzystania z eksperckiej wiedzy wykładowców z instytutów badawczych, placówek PAN, a także nauczycieli akademickich z innych uczelni;
  • optymalizowanie działania uczelnianego i wydziałowych systemów zapewniania jakości kształcenia poprzez doskonalenie procedur oceniania realizacji procesu nauczania, szerszego uwzględniania opinii studentów, pracodawców, komisji hospitacyjnych, itp.;
  • utworzenie specjalnego funduszu wspierania innowacyjnych projektów dydaktycznych. Z funduszu tego finansowane będą nowatorskie pomysły w sferze dydaktyki, zwłaszcza na kierunkach, które uczelnia uznaje za priorytetowe;
  • nadanie wyższej rangi działalności dydaktycznej w okresowej ocenie nauczycieli akademickich;
  • rozwijanie działalności Biura Karier Absolwentów i Monitorowania Losów Absolwentów, które na szerszą skalę będzie analizowało opinie absolwentów i pracodawców o efektach kształcenia, a zwłaszcza o przydatności programów i metod kształcenia w wykonywanym zawodzie. Zebrane informacje posłużą Wydziałom w promowaniu już istniejących dobrych praktyk oraz doskonaleniu jakości kształcenia. Dobre kontakty z absolwentami zapewnią uczelni lepszą współpracę z gospodarką oraz wsparcie w jej rozwoju i promocji;
  • stwarzanie warunków do szybkiego rozwoju najzdolniejszych studentów poprzez objęcie ich w szerszym niż dotychczas zakresie indywidualnym tokiem studiów;
  • wspieranie rozwoju studenckiego ruchu naukowego poprzez szersze włączanie najzdolniejszych i najaktywniejszych studentów do realizacji prac naukowych;
  • optymalizowanie działania uczelnianego systemu antyplagiatowego;
  • poprawianie warunków do studiowania dla osób niepełnosprawnych;
  • promowanie przyjaznej atmosfery i partnerskich relacji w kontaktach między nauczycielami akademickimi, a studentami i doktorantami;
  • rozszerzenie oferty studiów podyplomowych o kierunki uznawane w strategii krajowej i unijnej za priorytetowe dla rozwoju i gospodarki opartej na wiedzy. Należy tez rozwijać kształcenie podyplomowe we współpracy z pracodawcami;
  • wprowadzenie szybkiego, stabilnego i bezpiecznego WI-FI i Eduroam  na terenie całego kampusu.

Współpraca międzynarodowa

      Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej stworzyło naszej uczelni wiele nowych możliwości rozwoju. Zwiększyła się bowiem mobilność pracowników i studentów, wzrosła liczba projektów badawczych i edukacyjnych finansowanych przez Unię oraz wzrósł dostęp do unijnych funduszy strukturalnych przeznaczonych na badania i rozwój infrastruktury. W okresie kilku ostatnich lat odnotowaliśmy znaczny wzrost liczby studentów obcokrajowców – z 293 w 2009r. do 819 w 2015r. Z tej liczby aż 454 realizowało pełny program studiów. W tym samym czasie liczba naszych studentów studiujących w uniwersytetach Europy zachodniej utrzymywała się na zbliżonym poziomie i wynosiła odpowiednio 210 i 230 osób.

Mimo wielu osiągnięć w sferze współpracy międzynarodowej nadal obszar ten wymaga intensywnych działań. Do najważniejszych z nich należy zaliczyć:

  • zwiększenie zainteresowania pracowników (zwłaszcza młodszych) odbywaniem długoterminowych staży naukowych w renomowanych zagranicznych ośrodkach naukowych poprzez rozwijanie funkcjonującego od kilku lat uczelnianego funduszu stypendialnego;
  • zatrudnienie wybitnych specjalistów z zagranicznych instytucji naukowych w ramach wspólnie realizowanych projektów finansowanych przez UE;
  • zwiększenie udziału w badaniach naukowych i nauczaniu profesorów wizytujących;
  • promowanie pracowników pozyskujących  międzynarodowe projekty badawcze;
  • uproszczenie i usprawnienie wewnętrznych procedur administracyjnych dotyczących wynagrodzenia osób realizujących projekty międzynarodowe;
  • podejmowanie starań o uzyskanie międzynarodowej akredytacji laboratoriów;
  • wspieranie aktywnego uczestnictwa uczelni i jej pracowników w międzynarodowych sieciach i organizacjach naukowych, dydaktycznych i administracyjnych;
  • zacieśnianie  współpracy z Krajowym Punktem Kontaktowym Programów Badawczych;
  • podejmowanie starań o uzyskanie europejskich i międzynarodowych akredytacji dla kolejnych kierunku studiów;
  • dalsze promowanie uczelni poprzez udział w międzynarodowych targach edukacyjnych, szczególnie w regionach o największym potencjalnym zainteresowaniu kandydatów studiami w Polsce;
  • zwiększenie mobilności studentów, w tym zwiększenie zarówno liczby studentów wyjeżdżających, jak i przyjeżdżających w ramach międzynarodowych programów edukacyjnych oraz umów bilateralnych zawartych przez uczelnię;
  • zwiększenie liczby programów studiów w języku angielskim, zwłaszcza na kierunkach najbardziej atrakcyjnych dla studentów z zagranicy poprzez wspieranie wydziałów otwierających anglojęzyczne studia na wszystkich stopniach kształcenia;
  • wprowadzenie wstępnego (przed rozpoczęciem studiów) kursu nauki języka polskiego dla studentów obcokrajowców
  • uruchomienie studiów doktoranckich dla cudzoziemców w języku angielskim finansowanych ze środków zewnętrznych;
  • upowszechnienie fakultetów w językach obcych dla podwyższenia umiejętności posługiwania się obcojęzycznym słownictwem specjalistycznym przez studentów i doktorantów.

Współpraca z otoczeniem społeczno-gospodarczym i kreowanie innowacyjności

      Obok badań naukowych i kształcenia niezwykle ważnym elementem działalności szkoły wyższej jest transfer wiedzy do gospodarki kreujący jej innowacyjność. Współpraca uczelni z otoczeniem społeczno-gospodarczym powinna stymulować obydwie strony i stanowić obopólną korzyść. Mamy już w tym obszarze pozytywne doświadczenia, o czym świadczy wspólna realizacja wielu projektów unijnych i krajowych. Efektem tych działań jest wiele patentów i wdrożeń w różnych gałęziach przemysłu i rolnictwie. Za szczególnie ważne cele w tym zakresie uznaję:

  • powołanie  Rady ds. Partnerstwa Gospodarczo- Społecznego. Zadaniem Rady będzie zgłaszanie i wspieranie inicjatyw w zakresie przedsiębiorczości;
  • promowanie komercjalizacji wiedzy poprzez opracowanie systemu transferu wyników badań do gospodarki. W tym celu należy ułatwiać pracownikom, doktorantom i studentom  zakładanie firm typu start up, spin out, spin-off oraz zapewnić im formalno-prawne wsparcie w tym zakresie;
  • rozwijanie akademickich inkubatorów przedsiębiorczości poprzez ich wsparcie  organizacyjne i finansowe za pomocą powołanego, własnego funduszu przedsiębiorczości;
  • stworzenie bazy ekspertów uczelni dostępną on-line dla przedsiębiorców;
  • zintensyfikowanie tworzenia konsorcjów naukowo-przemysłowych, których celem będzie wspólne prowadzenie innowacyjnych badań naukowych;
  • rozwijanie bazy podmiotów gospodarczo-naukowo-administracyjnych wyrażających wolę współpracy z uczelnią;
  • przygotowywanie szerszej oferty współpracy naukowej skierowanej przez poszczególne jednostki uczelni do środowisk gospodarczych;
  • zwiększenie udziału przedstawicieli uczelni w ogólnokrajowych i regionalnych gremiach decydujących lub opiniujących projekty naukowe, dydaktyczne i inwestycyjne finansowane ze środków UE;
  • zracjonalizowanie funkcjonowania uczelnianego Centrum Innowacji i Transferu Technologii poprzez jego dostosowanie do aktualnych potrzeb Szkoły i gospodarki;
  • zachęcanie pracowników do pozyskiwanie większej liczby zleconych badań, opinii i ekspertyz;
  • podnoszenie poziomu wiedzy pracowników dotyczącej ochrony patentowej oraz sposobów komercjalizacji wyników badań;
  • utworzenie  Rady Programowej, w skład której weszli by pracownicy naukowo-dydaktyczni SGGW, pracodawcy oraz przedstawiciele organizacji branżowych w celu lepszego dostosowania programów nauczania i oferty badawczej do aktualnych potrzeb rynku;
  • wspieranie rozwoju stacji, ferm, pól i zakładów doświadczalnych  kładąc nacisk na lepsze ich wykorzystanie w procesie transferu wiedzy do gospodarki, praktyk, staży.

Sprawne zarządzanie uczelnią

      Jednym z najistotniejszych czynników warunkujących dynamiczny rozwój uczelni jest nowoczesne zarządzanie oraz transparentny i klarowny system finansowania jednostek organizacyjnych, zespołów badawczych i poszczególnych pracowników. Sprawne funkcjonowanie uczelni wymaga również kompleksowego rozwoju infrastruktury informatycznej oraz nadania pierwszoplanowej rangi działaniom związanym z promocją uczelni. Jako szczególnie istotne zadania uznaję:

  • optymalizowanie działalności podstawowych jednostek administracji centralnej;
  • zwiększenie  transparentności zarządzania finansami uczelni oraz poszczególnych jednostek organizacyjnych;
  • zwiększenie efektywności wykorzystywania zasobów materialnych uczelni oraz pozyskiwanie środków z działalności usługowej;
  • zwiększenie aktywności w zakresie pozyskiwania środków finansowych ze źródeł zewnętrznych, w tym zwłaszcza z funduszy UE;
  • dokonywanie systematycznych analiz ekonomicznych na potrzeby podmiotów zarządzających uczelnią i jej wewnętrznych jednostek organizacyjnych, co powinno ułatwiać podejmowanie decyzji;
  •  zracjonalizowanie systemu rozliczeń kosztów eksploatacyjnych w obiektach szkoły uwzględniając kosztochłonność kierunków i dyscyplin;
  • dokończenie procesu regulowania praw własności oraz inwentaryzacji nieruchomości pod kątem ich przydatności oraz dalszego przeznaczenia;
  • utworzenie specjalnego budżetu na oddłużenie niektórych jednostek organizacyjnych jako warunek ich dalszego rozwoju przy założeniu, że wcześniej wdrożony zostanie program naprawczy;
  • zintegrowanie istniejących systemów informatycznych uczelni w celu zmniejszenia zaangażowania poszczególnych pracowników, szczególnie naukowo-dydaktycznych w proces gromadzenia danych;
  • etapowe wprowadzanie elektronicznego obiegu dokumentów;
  • utworzenie ogólnodostępnej bazy danych o realizowanych pracach badawczych, projektach, posiadanej aparaturze, przedmiotach komercjalizacji itp.;
  • rozszerzenie zakresu i ulepszenie obsługi prawnej uczelni;
  • systematyczne usprawnianie  oraz rozszerzanie zakresu działalności własnej akademickiej służby zdrowia;
  • poprawienie rentowności ośrodków szkoleniowo-wypoczynkowych uczelni przy jednoczesnym zapewnieniu lepszego do nich dostępu dla pracowników doktorantów i studentów;
  • wzmocnienie działalności związanej z promocją uczelni poprzez kreowanie nowych, innowacyjnych metod komunikacji marketingowej.

Inwestycje i modernizacje

      W okresie 20 ostatnich lat na powierzchni około 70 ha wybudowany został nowoczesny Kampus integrujący wszystkie jednostki organizacyjne uczelni. Było to możliwe dzięki inwestycjom finansowanym głównie ze środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości nie służącym działalności statutowej uczelni, a także dodatkowym środkom unijnym, które umożliwiły rozszerzenie zakresu inwestycji oraz modernizacji obiektów już istniejących. Jednakże dla zapewnienia optymalnych warunków do prowadzenia działalności dydaktycznej i badawczej oraz podniesienia prestiżu uczelni konieczne są dalsze inwestycje i modernizacje. Najważniejsze z nich to:

  • wybudowanie nowoczesnego zaplecza pionu technicznego w miejsce kilku przestarzałych obiektów rozproszonych na terenie Kampusu;
  • poprawienie warunków pracy dla pracowników i studentów wydziałów: Nauk Ekonomicznych, Nauk Społecznych, Nauk o Żywności oraz Nauk o Żywieniu Człowieka i Konsumpcji. W miarę możliwości finansowych modernizacja i budowa nowych obiektów naukowo-dydaktycznych;
  • zmodernizowanie budynku 21 Wydziału Inżynierii Produkcji i jego dostosowanie do aktualnych potrzeb;
  • dokończenie rewitalizacji skarpy na tyłach Pałacyku Rektorskiego;
  • zbudowanie obiektu naukowo-dydaktycznego dla Pracowni Pszczelnictwa WNoZ;
  • przebudowa zwierzętarni, dostosowanie do wymogów aktualnej ustawy o ochronie zwierząt laboratoryjnych i zakresu badań prowadzonych w SGGW;
  • poszerzenie bazy sportowo-rekreacynej dla studentów, w tym wybudowanie boiska do piłki nożnej, siatkówki wraz z zapleczem;
  • dokończenie remontu kapitalnego Domu Asystenta (IKAR);
  • dokończenie modernizacji obiektów Ośrodka Szkoleniowo- Wypoczynkowego w Kociszewie, w tym zrewitalizowanie  parku i stawów;
  • wybudowanie pawilonu wystawienniczego w Arboretum w Rogowie;
  • zmodernizowanie obiektów w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Puczniewie dostosowując je do aktualnych zadań tego gospodarstwa;
  • wybudowanie Centrum Kongresowo-Wystawienniczego wraz z klubem studenckim
  • przeprowadzenie bieżących remontów i modernizacji domów studenckich;
  • unowocześnienie sprzętu audiowizualnego we wszystkich obiektach dydaktycznych.

Samorządność studencka

      Ważnym elementem życia akademickiego jest samorządność studencka. Studenci zrzeszeni w swych organizacjach poprzez udział w pracach organów kolegialnych bezpośrednio uczestniczą w zarządzaniu uczelnią. W ten sposób uczą się organizacji i zarządzania, pracy w zespole, bycia kreatywnymi, pracy na rzecz własnej grupy społecznej oraz odpowiedzialności za podejmowane decyzje. Te wszystkie umiejętności stają się bardzo przydatne z chwilą podjęcia pracy zawodowej. Dlatego nowe władze uczelni będą poświęcać szczególną uwagę rozwojowi studenckiego ruchu samorządowego, naukowego, sportowego, artystycznego, turystycznego. Za najważniejsze cele w tym obszarze uznaję:

  • wspieranie inicjatyw samorządu studenckiego, zwłaszcza tych które służą interesom ogółu studentów;
  • dbanie o właściwe relacje z RUSS, promując poczucie odpowiedzialności za Uczelnię
  • stopniowe zwiększanie puli środków finansowych na działalność samorządu i różnych agend studenckich;
  • polepszanie bazy lokalowej dla samorządu studenckiego (utworzenie nowej siedziby samorządu);
  • rozwijanie studenckiego ruchu naukowego w celu umożliwienia studentom szerszego dostępu do badań naukowych realizowanych w katedrach;
  • wspieranie finansowe i organizacyjne wymiany międzynarodowej, międzynarodowych organizacji studenckich;
  • stymulowanie rozwoju studenckiego ruchu artystycznego poprzez wspieranie LZA „Promni”, Chóru Akademickiego, Chóru Kameralnego, Orkiestry Reprezentacyjnej i innych form działalności kulturalnej;
  • wspieranie finansowe i organizacyjne działalności Akademickiego Związku Sportowego i jego poszczególnych sekcji;
  • rozwijanie studenckiego ruchu turystycznego,  przy lepszym wykorzystaniu Ośrodka Szkoleniowo-Wypoczynkowego w Kirach.

Szanowni Państwo!

      Chciałbym zadeklarować, że w przypadku uzyskania Państwa akceptacji dla  zaproponowanego programu mojego działania na najbliższe lata i powierzenia mi zaszczytnej funkcji rektora SGGW w Warszawie nie będę szczędził sił, by postawione cele osiągnąć. Mam też nadzieję, że  uda się wspólnym wysiłkiem zapewnić dalszy dynamiczny rozwój Uczelni, którego podstawą będzie profesjonalizm, troska o jakość i innowacyjność. Jednak nadrzędnym celem moich działań będzie inwestowanie w ludzi, którzy stanowią największą wartość Uczelni. Zatem proszę wszystkich pracowników, doktorantów i studentów, budujmy wspólnie z poszanowaniem dokonań poprzedników uczelnię nowoczesną i przyjazną dla nas i przyszłych pokoleń.